به بهانه سوم جوزا
مصرع فوق را از این بیت گرفتم که می گوید: عارفان علم عاشق می شوند / / بهترین مردم معلم می شوند. در انترنت جستجو کردم تا شاعرش را بیابم اما نتوانستم. نمی خواستم بنویسم زیرا نمی توانم بنویسم، ولی یاد نکردن از معلم و روز معلم که بهانه ای است برای یاد کردن معلم را نیز نوعی گناه برای خودم تلقی کردم و لذا بر آن شدم تا این چند خطی را که چند روز پیش نوشته بودم در اینجا بگذارم و تقدیمش نمایم به تمام بهترینانی که معلم شده اند، مخصوصا معلمین خودم.
فلک کجاست که تا سر نهد به پای شما
که هیچ کس نرسد هیچ گه به پای شما
کتاب و درس و قلم را تو هدیه مان کردی
و ما که غرق در این لطف بی نهای شما
تو مصدر همه لطف و صفا و خوبیها
صفت غریب نماید به لطف های شما
چو قصد وصف شما می کنیم، ای نیکو،
زبان کلوله شود وقت گفتن صفای شما
خدا تو را به سرشت خودش بیارایید
و داد لطف و نیکویی همه برای شما
علی که گفته "بپرسید"، نیز می گوید
حدیث "هرکه مراموخت" را برای شما
مرا چو بانگ اَذان می برد به خوشبختی
به گاه درس تو ای مهربان، صدای شما
مقام و منزلت ات را بشر چسان داند
بلند کرده مقامت خدای من، خدای شما
روح الله محمدی - کابل
