زیرک، آغیل از مو

خوانیندای قدر توی "صدایی در سکوت تلخ" نمیشته که ده شیو ا َمده، از قلم پوربار دوست گینه گی مه، احمد جاوید جان زیرک که فرخنده تخلص مونه تراوش کیده. او موگیه که ای نوشته ره بلده تمام زیرکیای دنیا تقدیم مونه، لیکین ای که چره ما ای ره ده اینجی ایشتوم ای استه که می خواستوم بوگیم که مو ام ده امزو رقم که توره موگی نمیشته ام میتنی٬ و ده ازی توره اید شک نیسته. دویم ای که خود جاوید بنددیل ما ره دستور دده بود که ای ره ده وبلاگ خو نشر کنوم!

 از دوستای که ای نمیشته ره می خوانن، بسیار دوستانه تقاضا مونوم که ای نمیشته ره خوانده و باز نظر خوره بلدی پورباری غدرتر نمیشتای آینده ده درچه نظر حتما بیلن. خاییش مونوم که جدا از ای که ای نمیشته یک ساحه محدود ره رودروی خو ایشته، نظر خوره نمیشته کنین.

و حالی ام شمو و ای نمیشته:

بنام خداوندبخشنده ومهربان

چند توره بلده بهار زیرک

یکدفه دیگه بیسم بهاراماد. و زیرک بیسم میزبون مرغکون مهاجرشد. یکدفه دیگه آوای دیاریم ره آوازای نُوربند و ډولی زوارک،پودنه ودیگه مرغکو مزه تو کد. بیسم گلای بادام،باغ،سیو،گل بیری وگل سنجد،ناریغو، نوده، شیونده، آغیل حاجی، تایکیچه، جوی، اُستایو، بلنده،سرآو، چوپان وشخیل ره بیشت بال دنیا جور کیده، که از توغ کدونشی چیما روشو ودلا شاد موشه.

زیرک ! جای که شرشر چشمه سارشی قاصد دوستی،بیرخونده گی ویکدلی وچق چق نودونشی مزگی ترین زمزمه آبی گی استه.

زیرک جان! آغیل خوش آب و اَوایم، ازخدا اموقص بلدیت سرسبزی میخایم که تا آخر مایه خوشی بلده نفرییای خو بوده وگل سرسبد جاغوری عزیز باشی. و اموتر یکدسته گل بیری ره بلده تک تک از زیرکی یای که ده خارج استن تقدیم مونوم. هدیه ناقابل ازما نه بلکه از طرف دیارخوش آب و اوایشیم (زیرک جان) بلدیشیم تقدیم استه. که نه تانا ای یک هدیه استه بلکه دوای درد غربت شیم استه که قنجغه از اِی هدیه امید درد چند روزه غربت از تن شیم بور شونه.

خوشترازقند وعسل ای زیرک زیبای من             سبزوخرم چون بهشت ای دولت ودنیای من

شام را صبح سپیدی درد غربت را دوا                 نورچشم زیرکی های ِ تو ای ماوای من

بامانی خدا.

دعا گوی شیم،

احمد جاوید"زیرک" محصل سال دوم دانشکده اقتصاد دانشگاه بلخ باستان

روز مادر مبارک

هر چه نوشتم باز کم آمدم... تنها چیزی را که توانستم از میان انبوه کلمات فریاد بزنم این بود که: مادر خیلی دوستت دارم! روزت مبارک.